Dansmeditatie 'Mislukking?'

About this event

Ik zal je wat bekennen…
Tijdens een dansmeditatie draai ik muziek en soms begin ik halverwege te twijfelen over de begeleiding die ik geef… Terwijl ik de zaal rondkijk, meen ik in gezichten en beweging afkeuring te zien. Dan denk ik “Nou, dit is de laatste keer hoor… ik kan dit eigenlijk helemaal niet.” Op dat moment verlies ik mijn flow. Ik ervaar mezelf ineens buiten de groep, alsof ik niet meer deel uitmaak van wat er gebeurt. De muziek gaat nog wel door, maar de verbinding met de groep en met de meditatie is weg. De ochtend is mislukt.

Dat is dus wat ‘mislukking’ eigenlijk betekent: er gaat niets fout maar je raakt jezelf kwijt in het idee dat je er alleen voor staat. Wat je probeert, het lijkt te mislukken. Je denkt misschien: ik moet meer gaan leren, nog meer zelfontwikkeling! Vaak wordt dat dan ook weer een teleurstelling. Dan denk je al gauw: de wereld is tegen mij, ik ben een slachtoffer van iets of iemand…Maar als je er even bij stilstaat, realiseer je je dat er iets in jou is dat van dit leven houdt.

Dat besef brengt vanzelf weer contact — met jezelf, met het leven om je heen, met wat jou beweegt. Dan is er helemaal geen mislukking. Alleen maar verbinding.

Zo kan ik ook weer verder met mijn begeleiding van de dansmeditatie. Ik voel weer waar het om gaat: niet dat het perfect moet zijn, maar dat het leeft. Stromend, echt, als één geheel